บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 3

วันที่ 3 กันยายน 2562

การให้นักเรียนออกไปพูดครูในดวงใจของตนเอง

ทุกคนจะได้พูดครูในดวงใจของตนเองผลัดกันจนกว่าจะครบทุกคน

และได้ทำกิจกรรมร้องเพลงสวัสดีอีครั้งและได้สิ่งจับคู่เองซึ่งไม่เหมือนรอบที่แล้ว

ประเมินอาจารย์ 

อาจารย์น่ารัก พยายามหาวิธีการสอนใหม่ๆมาให้นักเรียนเสมอ สอนเข้าใจง่าย สนุก

ประเมินเพื่อน

ทุกคนมีส่วนร่วมในกิจกรรมและเพื่อนทุกคนมีความกล้าแสดงออก ทำงานด้วยกันด้วยความเต็มใจและเพื่อนๆน่ารัก

ประเมินตนเอง

ทำให้ตนเองฝึกการกล้าแสดงออกในการพูดต่อหน้าคนเยอะๆ และทำให้ได้รู้ความคิดของแต่ละบุคคลมากขึ้น

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 2

วันที่ 27 สิงหาคม 2562

เรียนเรื่องสมองกับการเรียนรู้สำหรับเด็กปฐมวัยได้รู้ว่าช่วงเวลาระยะสำคัญที่สุดของเด็กปฐมวัยคือ 

แรกเกิน-7ขวบและต้องรู้จักการจัดการกสรเรียนการสอนให้เหมาะสำหรับเด็กในวัยนั้นๆๆ และต้องจัดกิจกรรมการการเรียนผ่านการเล่น

ใบงานเกี่ยวกับการเรียนรู้ของเด็ก เพื่อฟังที่อาจารย์สอนแล้วเติมคำตอบลงในช่องไปด้วย

เป็นบทกลอนที่ให้นักเรียนได้อ่านเกี่ยวกับครูคือใคร

เป็นกิจกรรมทดสอบสมอง ต้องพูดสีกับสิ่งตรงข้ามที่เห็นในตัวหนังสือ เป็นการทดสอบง่ายๆที่ต้องใช้สมองและสายตาในการมองแล้วตอบ เป็นการฝึกสมองได้ดีสำหรับเด็ก

กิจกรรมที่2คือการร้องเพลงและได้ออกไปร้องเพลงและทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆในห้อง ชื่อเพลงสวัสดี โดยการจับคู่กันแต่ละคู่และร้องเพลงและทำท่าทางประกอบ

และได้การบ้านไปทำเรื่องครูในดวงใจของแตาละคนเพื่อคาบหน้ามุกคนต้องออกมาเล่าครูในดวงใจของตนเองหน้าห้อง

 ประเมินอาจารย์

อาจารย์สอนเข้าใจง่าย และพยายามสอนเด็กๆด้วนการเล่นให้เห็นจริง สอนสนุกไม่หน้าเบื่อ ทุกๆคาบมี่เรียนกับอาจารย์อยากมาเรียนเพราะได้ทำกิจกรรมอยู่ตลอดเวลา

ประเมินเพื่อน

เพื่อนๆทถกคนในห้องช่วยกันตอบคำถามและร่วมมือในการทำกิจกรรมในแต่ละกิจกรรมอย่างเต็มที่ ทุกคนน่ารัก ทุกคนให้ความร่วมมือแชะมีความสามัคคีกัน

ประเมินตนเอง 

รู้สึกว่าตนเองอยากเรียนมากกว่าวิชาอื่นๆที่เคยเรียนมา ไม่ค่อยง่วงเวลาเรียนกับอาจารย์เพราะอาจารย์จะคอยถามตลอด รู้สึกว่าตนเองอยากทำกิจกรรมและอยากเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมนั้นๆ

ครูในดวงใจ

ครู บังอร ศรีกาล ปัจจุบันท่านบรรจุรับข้าราชการที่โรงเรียน

บ้านพรมจรรย์ ตำบลโคกกกม่วง อำเภอโพนทอง จังหวัดร้อยเอ็ด

เหตุผลที่เลือกท่านเป็นครูในดวงใจ

อาจารย์เป็นคนน่ารัก เวลาเด็กร้องไห้อาจารย์ชอบเอาของกินมาล่อเพื่อให้เด็กสนใจและหยุดร้อง ทุกๆครั้งที่มีเด็กร้องไห้อาจารย์ก็จะทำแบบนี้ทุกครั้ง อาจารย์เข้าถึงเด็กทุกๆคนเท่ากัน และใส่ใจเด็กทุกคนเหมือนลูกของตัวเอง ตอนที่หนูรู้จักอาจารย์ครั้งแรก คือตอนที่ยายมาส่งที่โรงเรียน ตอนนั้นกำลังศึกษาอยู่ชั้น อนุบาล1 เป็นเด็กที่ขี้แง

 ไม่อยากมาเรียน แต่อาจารย์คนนี้เป็นคนที่ทำให้หนูอยากมาเรียนเพียงเพราะได้กินของอร่อยในทุกๆวันของการมาโรงเรียน  อาจารย์ไม่เคยตีเด็กเพราะการต่เด็กไม่ได้ทำให้เด็กดีขึ้นแต่ทำให้เด็กไม่อยากมาโรงเรียน  ขอบคุณค่ะ